Als ik tegenwoordig 90 jarige spreek dan kijken zij met enige verbazing naar “de jeugd van tegenwoordig” en wat deze tegenwoordig allemaal mankeert. ”Vroeger gingen wij gewoon op de fiets en als het regende zei mijn moeder ‘Je bent niet van suiker!’
“We hadden ook niks anders. Tegenwoordig worden ze met de auto gebracht of met zo’n bakfiets”
Ouders van nu zijn een stuk voorzichtiger met hun kinderen omdat er ook meer mogelijkheden zijn bij gekomen en kinderen niet alleen naar school mogen wandelen i.v.m. drukke verkeersituaties.
Met alle gevolgen van dien, uit Brits onderzoek onder 5500 kinderen die in het begin van de jaren 90 zijn geboren, blijkt dat met een beetje meer beweging-zo als te voet naar school gaan- de kans op overgewicht bij kinderen drastisch kleiner maakt.
Als eenmaal de te-voet-naar-school-actie een succes blijkt dan volgen er meer ouders en wordt de angst wat overwonnen, het gaat dan gemakkelijker op kinderen meer vrijheden te gunnen, realiserend soms dat hun kind het een jaar eerder had aangekund.
Maar de voorzichtigheid is ergens ontstaan..
Ouders willen dat hun kinderen gezond en veilig opgroeien
De paradox
Onderzoek uit Denemarken toont aan dat kinderen in de buitenlucht 80 % minder verkoudheid, keelpijn, oorontsteking en andere besmettelijke aandoeningen krijgen dan kinderen die binnen zitten.
Uit Duits onderzoek blijkt dat leerlingen in de buitenlucht minder verwondingen oplopen en minder agressief zijn.
(cursief is citaat uit bron Slow Kids)
Link artikel buitenspelen in een groene omgeving brengt minder angst bij kinderen
https://www.nji.nl/actueel/minder-angst-bij-kind-in-groene-omgeving
Het schijnt dus dat kinderen die op een buiten crèche spelen immuun zijn geworden voor veel virussen waar hun vriendjes op gewone crèches wel door worden geveld.
Wereldwijd hebben kinderen veel allergieën gekregen. Wetenschappers zoeken de reden daarvan nog uit, maar enkele onder hen vermoeden dat dat het deels te verwijten is aan de zeer hygiënische omgeving waarin zoveel kinderen tegenwoordig opgroeien.
In de tijd van het IJzeren gordijn gebeurde bijvoorbeeld het volgende: Voor de hereniging waren er in het Westerse deel veel meer allergieën, ook al was het communistische Oosten veel zwaarder vervuild en leefden er meer kinderen op boerderijen. Na de hereniging van de twee landen kreeg het Oosten een schoonmaakbeurt en verstedelijkte het-met fors stijgende allergie cijfers tot gevolg.
Interessant hé?
Mocht je nu in de jaren 90 geboren zijn en denken HUH? IJzeren gordijn? Hier een liedje er over.
Uit andere studie is af te leiden dat de forse toename van kinderen met type-1 diabetes ook te wijten zijn aan te zeer ontsmette omgevingen .Daarmee zijn we weer terug bij de bekende ironie van de moderne kinderjaren: juist door kinderen een zo ideaal mogelijke omgeving te verschaffen, in dit geval een rigoureus hygiënische ,verzwakken we hen misschien wel. Elke keer als we met een ontsmetter spuiten of een anti bacterieel doekje gebruiken, en elk uur in de buitenlucht dat vervangen wordt door een uur binnen spelen, zou hun immuun systeem wel eens minder sterk kunnen worden.
Op een buiten crèche schijnen kinderen onafhankelijker te worden, kunnen sneller schakelen voor een oplossing zoeken dan direct op hulp roepen en ervaren ouders hun kinderen als handiger en minder bang worden .En zo ontstaat er een heilzame cyclus in gezinnen :hoe meer zelfvertrouwen het kind krijgt ,des te minder angstig ouders worden.
Ouders ervaren dat ze er minder bovenop moeten zitten en maken zich minder druk, ook realiserend dat ze hun kind als baby bleven behandelen en het te gemakkelijk en te veilig voor hun kind maakte. Door met andere ouders te spiegelen kun je je eigen achterdocht omtrent kind veiligheid te lijf gaan. Door te observeren hoe veel risico’s andere ouders nemen ontstaat er meer vertrouwen om het ook zo te doen. En dat een volkomen veilige wereld voor je kind creëren een onmogelijkheid is, maar ook dat het helemaal niet zo goed voor ze is.
En ja, dan is er nog steeds die andere kant..
Veel ouders ervaren de druk van andere ouders en de gefronste wenkbrauwen als je als ouder aan het uitzoeken bent of je kind zelf naar school kan fietsen c.q. lopen of kan schaatsen zonder helm en compleet gezichtsmasker. Als je er op aangesproken wordt dat het gevaarlijk is omdat je kind kan vallen en bezeren kan je 1e reactie schaamte zijn-je beschermd je kind niet. En daarna te realiseren dat in jouw kindertijd niemand een helm droeg en dat niemand ernstig gewond raakte.
Want het aller fijnste, net als bij fietsen ,is de wind door je haren voelen.
En dat gaat niet met een helm…
Als het regende en ik er door moest om naar school te gaan was de standaard zin: ”De meeste regen valt naast je” die discussie ging ik natuurlijk niet winnen en hoewel ik ook nog ben opgegroeid in de periode van fietsen door weer en wind, kan ik mij soms bij het opstaan 80 voelen.
En daar zit misschien wel het geheim van zo oud worden..
De 90 jarige die ik spreek hebben in ieder geval een behoorlijke weerstand opgebouwd en door op te groeien op een boerderij ,in een tijd dat er minder mogelijkheden waren en 20 km door de regen moeten fietsen of een uur moeten lopen naar school.
En nu in beweging blijven, op een rustig tempo, met een opgeruimd karakter en de gebreken die bij het ouder worden horen, geaccepteerd en aangepast.
